Martin van der Poll

 
Martinus Hermanus van der Pol, roepnaam “Pollie” cq Martin, werd geboren in “zijn stad” Utrecht op 5 februari 1959 en groeide op in een gezin met 4 broers en 2 zussen. Hij was gek van voetbal en zijn amateurclub was SV Rivierwijkers, de club waar ook een aantal van zijn broers voetbalden.
Hij bezocht voor het eerst een wedstrijd van FC Utrecht in 1972, welke werd gespeeld in de nostalgische 1e Galgenwaard met wielerbaan.
Op school moest hij een werkstuk schrijven over geweld in de samenleving en koos daarvoor het onderwerp “FC Utrecht en haar supporters”.

Hij was wars van geweld maar wat hem filosofisch bezighield waren de gedachten waarom mensen elkaar geweld aandoen.
De Bunnik-Zijde had op hem een enorme aantrekkingskracht en al gauw was hij, mede door zijn indrukwekkende gestalte, een gewaardeerd boegbeeld van deze tribune.

Hij hield van de puurheid van de supporters op de Bunnik-Zijde en de onvoorwaardelijke liefde van hen voor de FC, een onvoorwaardelijke liefde die hem zelf ook overviel.

Vooral in de jaren 70 en beginjaren 80 had de Bunnik-Zijde geen al te beste naam en was er amper contact tussen de diehard fans en het bestuur van de FC.
Dat hield hem bezig en mede doordat hij van verbinden hield was hij één van de oprichters van de supportersvereniging FC Utrecht op 29-12-1981.
   
Doordat Han Tjan namens hoofdsponsor Nissan budget beschikbaar stelde voor de supporters om de huur te betalen en het bestuur van FC Utrecht de SV een ruimte aanbood in Stadion Nieuw Galgenwaard verbeterde het contact en betrok de SV hun allereerste supportershome, een gegeven waar Pollie bijzonder trots op was.

In mei 2018 werd Pollie benoemd tot Erelid van de SV FC Utrecht voor al zijn verdiensten. De jaren verstreken en op een gegeven moment werd hij wat moeilijker ter been waardoor hij wat minder aanwezig was in het stadion en nog maar een enkele uitwedstrijd bezocht. Het alternatief om wedstrijden van zijn grote liefde te bekijken werd Café Weerdzicht op de Oude Gracht waar hij lief en leed van de wedstrijden deelde met vrienden. Door een medisch probleem raakte hij ook nog eens zijn onderbeen kwijt en werd daardoor enorm beperkt in zijn vrijheid, het dieptepunt in zijn leven.

Nadat hij als Erelid van de SV van FC Utrecht en de SV een op maat gemaakte fiets had gekregen sprak hij de woorden; “mooi dat de club en de SV zo maatschappelijk betrokken zijn en mensen die in een moeilijke fase van hun leven zitten niet vergeet want FC Utrecht en de SV is meer dan alleen voetbal, daar mogen zowel de club als de SV best trots op zijn”.

Op 2e Kerstdag was hij in huis gevallen en moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Op 29-12 kreeg ik van hem het vreselijke bericht dat men aldaar vanwege een infectie zijn andere voet hadden moeten amputeren.

De dag erop zat ik aan zijn bed en was hij logischerwijs enorm terneergeslagen en piekerde over “zijn toekomstbeeld”, hoe nu verder?

Een lichtpunt in zijn donkere gedachten was zijn moeder want zijn moeder, die hij zeker drie keer per dag belde, was alles voor Pollie.
Elke dag deed hij boodschappen voor haar en elke dag aten ze samen. Opeens schakelden we over naar wat ons altijd bezighield en verbond, de FC. Bijna onafgebroken sprak hij, met weer wat sprankeling in zijn ogen, over het ontstaan van de SV en bijvoorbeeld over de club van 100 waar hij ook één van de oprichters van was, een groep diehard Bunnik-Zijders van het allereerste uur.
Pollie had altijd een goed onderbouwde eigen mening en was een fijne gesprekspartner waarbij het gesprek alle kanten op kon gaan vanwege zijn brede interesses.

Of het nou ging over politiek, oorlog, voetbal of geschiedenis, zijn grootste interesse, nooit sprak hij met luidde stem, maar formuleerde rustig zijn woorden met vaak het samengaan van zelfspot en het nodige hilarische humorvolle cynisme, geweldig. Martin heeft 34 jaar op de centrale sterilisatie afdeling van het UMC gewerkt, daar waar alle instrumenten worden schoongemaakt. Op die afdeling noemden ze hem de boekenwurm omdat hij altijd aan het lezen was.Boeken en kranten verslond hij en wilde dag en nacht op de hoogte blijven van alles wat er speelde in de wereld. Zijn familie was echt alles voor hem, kwam niet aan zijn broers en zussen maar ook niet aan zijn neefjes en nichtjes die hij overal mee naartoe nam en cultuur bijbracht.

Ze hingen aan zijn lippen als hij geschiedenisverhalen ging vertellen of als hij met veel passie sprak over wat hij allemaal had meegemaakt bij en met FC Utrecht. Muziek in het algemeen was een andere hobby van hem en zijn favoriete cluppie in het buitenland was Chelsea, waarvan hij ook diverse malen een wedstrijd heeft bezocht. Zijn allereerste hoogtepunt beleefde hij op 21-11-1976 toen de FC voor het eerst won van het grote Ajax, 2-1, in een kolkende Galgenwaard in de 2e ronde van de KNVB beker. De bekerwinsten waren zijn andere hoogtepunten. Je kon dan Pollie in een wat gammele houding tegenkomen want als de FC een prijs had gewonnen was dat het enige moment dat Pollie alcohol dronk.

Pollie werd nooit gehaat maar was altijd geliefd.
Veelzeggend is het feit dat hij in 1981 door Carlo Picornie werd uitgenodigd op vak F en iedereen hem daar met respect behandelde en niemand ook maar een vinger naar hem uitstak.
Pollie, een fantastisch mens, zo groot als Geronimo, maar met een zacht liefdevol klein hartje, volledig voorzien van het rood en wit.
Tijdens dat laatste bezoek zei hij ineens; “weet je, als ik weer aan het piekeren ben besef ik ook weer hoeveel fijne trouwe vrienden ik heb”.
Pollie overleed op 2 januari 2026 om 23.30 uur op 66 jarige leeftijd.

Namens velen : Wat was het BIJZONDER EN FIJN om jouw VRIEND te mogen zijn.

RUST ZACHT MAKKER
KEEP THE MEMORY ALIVE

Namens het bestuur SV FC Utrecht, Siege Postuma